Pierwsze do głowy mi przyszło yoyo.pl, z racji tego, że miałem już tam jedno phpBB. Akurat WordPress tam nie bangla do tego stopnia, że nawet instalator nie chce wystartować. Zwróciłem się do wujka Google z zapytaniem o inne opcje. Kolejne próby – cba.pl, friko.pl i unl.pl. Dwa ostatnie serwisy oferują nawet Installatron’a. Jednak na friko.pl, reklamy są już zintegrowane z tematami (w przypadku własnych motywów treść bloga się rozjeżdża), a na unl.pl miałem dziwne problemy z MySQL. Na cba.pl problemy podobne jak na unl.pl. Z tej trójki jedynie ostatni dawał jakieś nadzieje, bo reklama była najmniej inwazyjna. Jednak postanowiłem spróbować szczęścia poza granicami kraju.

Praktycznie w przeważającej większości tematów o „dobrym i darmowym” hostingu padał adres http://www.000webhost.com/, więc postanowiłem spróbować. Po rejestracji trzeba odczekać 24h, na aktywację konta. Odczekałem, wrzuciłem pliki, stworzyłem bazę danych. Wszystko wskazywało na to, że idealne rozwiązanie zostało znalezione. Jednak po dobrej godzinie konfigurowania WP i dogrywania wtyczek postanowiłem sprawdzić czy działają gravatary w komentarzach, klikam tam gdzie trzeba, i co? Wywala mnie na stronę główną hostingu, sprawdzam kolejne odnośniki na blogu – kategorie, starsze wpisy, archiwum. W każdym wypadku tak samo. Tylko dostęp do panelu admina działał, a chwilę po zaeksportowaniu treści stąd wszystko śmigało. Jedyne co mogłem zrobić to wrócić tutaj i napisać ten wpis. Tak dla przestrogi, może ktoś to przeczyta i zaoszczędzi sobie czasu i nerwów.

Wracając jeszcze do płatnych hostingów. Podczas intensywnego googlowania trafiłem dzisiaj na dwie opcje, które wydają się najsensowniejsze pod bloga: 15zł/rok Serwer minimini oraz 18,30zł/rok altblue_micro. Jeśli w najbliższym czasie wróci mi ochota to wypróbuję wybiorę jedną z tych dwóch opcji.

Miałem pisać o swoim roku 2k9 i podsumować wszystko miesiąc po miesiącu, ale ograniczę się tylko do tego, że poprzednie 12 miesięcy było najchujowszym okresem w moim życiu. Obecny rok zapowiada tendencję zwyżkową i oby tak zostało.

Zabierałem się też do wywodu o tym dlaczego GaduGadu ma monopol w polskim internecie i czemu ludzie jak ognia boją się przenieść na ICQ, WLM czy AIM. Jeszcze kiedy indziej miało być o grach, ale wiadomo – słomiany zapał. Ogólnie to działo się trochę, działo. I tak nikt tego nie czyta, to nie będę się nadmiernie wysilał.

Gdybym się bawił w postanowienia noworoczne, to pewnie bym sobie postawił za zadanie pisać sensownie i często, żeby zyskać czytelników, sławę, a co za tym idzie – pieniądze, dziwki i koks. Jednak za bardzo leniwy jestem. Ten wpis też jest po części wymuszony, bo muszę coś robić, żeby tylko się nie uczyć Prawa Prywatnego Międzynarodowego (Mancini, Savigny, łączniki, odesłania etc.). Jeszcze pozostaje mi codziennie machanie łopatą i przewalanie ton śniegu sprzed domu.

Wy też tak macie, że jednej piosenki potraficie słuchać przez godzinę, a i tak się nie znudzi? Ja tak mam. Szczególnie jak odkurzam stare płyty, a więc – słuchajcie Daft Punk.

Dostępna na PSN i PC, do kupienia np. na STEAM za 20 $/€ (tak, wszyscy kochamy Valve za to, że 1 dolar jest wart tyle samo co 1 euro), ściąga się dosyć szybko bo waży trochę ponad pół gigabajta. Nie chcąc marnować wolnego czasu szybko wziąłem się do grania (najpierw musiałem zainstalować PhysX – kolejna platformówka po Bionic Commando Rearmed, która tego oprogramowania wymaga).

Pierwsze wrażenie – Diablo III w wersji platformowej. No dobra, przesadzam. Jednak, od razu w oczy rzuciła mi się ładna i dopracowana grafika, no i fizyka. Widać, że gra stworzona pod co-op’a (zarówno offline jak i online). 3 postacie, które się uzupełniają (Mag, który ma zapędy na inżyniera; Złodziej(ka), dla której odległe krawędzie nie stanowią problemu i Rycerz, który chyba od dziecka Metanabol zapijał piwem) i mają po 3 „umiejętności”, które można ulepszać posiadając odpowiednią ilość skill pointsów. Ciekawie rozwiązano tu zdobywanie punktów doświadczenia – poza zwyczajnym eksterminowaniem wroga, na poziomach porozrzucane są mikstury, które dają parę punktów doświadczenia. Muzyka miła dla ucha, budująca odpowiedni nastrój. Co do grafiki – to najbardziej w oczy rzuca się otoczenie. Pierwszy plan oraz tła są świetnie zrobione – niby bajkowe, a mimo wszystko takie w stylu Diablo. Najlepsze jest oczywiście otoczenie, które możemy wykorzystywać do destrukcji przeciwników. O levelach na razie nie mam co pisać, poza tym, że są ładne i dosyć sprawnie stworzone – nie nudzą, a nawet czasem wymagają jakiejś taktyki. Dopiero zacząłem 4 poziom (łącznie wszystkich jest ponoć 15).

W sumie tyle moich wrażeń po około 1,5 godziny rozgrywki. Poniżej jeszcze videorecenzja od Gamespot’a, co by zobrazować moje wypociny.

Pierwsza, najczęściej występująca i najbardziej wkurwiająca – tzw. „fastfoody”. Przyjdzie taki 5 minut przed odjazdem z kebabem/hamburgerem/zapiekanką w rozmiarze XXXXL. Oczywiście w 5 minut nie zdąży zjeść, to schowa posiłek do plecaka czy torebki, usiądzie gdzieś na końcu (albo na początku, zaraz za kierowcą – są też tacy) i wyjmie z nieukrytą radością przeszmuglowany towar. Oczywiście jebie tym na cały autobus. Przez jakieś 80 kilometrów. Niedługo Makłowicz zrobi nowy odcinek z serii „W podróży: PKS – kuchnie świata”.

Kolejna grupa, druga, to staruszki. Nic do nich nie mam, ale po to jest bagażnik, żeby można było tam włożyć te wszystkie toboły, torby, kartony i chuj wie co jeszcze. Przez to przywiązanie do całego posiadanego bagażu, najczęściej cierpi osoba siedząca obok. Poza tym wiadomo – mleko ze sklepu sama chemia, a jajka ze sklepu to z fermy są. Trzeba wieźć swoje, bo swojskie to najlepsze.

Czas na numer 3. Ta cyferka wędruje do nadgorliwych studentów. Niezależnie od ilości światła oni czytają jakąś książkę lub notatki. Czytają nawet wtedy jeśli panuje już półmrok przechodzący w ciemną noc, w autobusie nie ma lampek nad siedzeniami, a jedynym źródłem światła są uliczne latarnie. W dużej części są to ludzie z „Medyka” – nie uczą Was tam, że czytanie przy słabym świetle psuje oczka?

Czwarta kategoria – super trendi dżezi i cool laski. Tutaj praktycznie istnieją dwie subkategorie. Pierwsza – białe kozaczki (to powinno już wyjaśniać wszystko) oraz druga – gwiazdy. Druga subkategoria charakteryzuje się tym, że nawet w zimę, o godzinie 17 czy 18 potrafi paradować w okularze przeciwsłonecznym. Do tego jeszcze czytać jakieś Cosmo czy Avanti, bo trzeba być na topie, nie? Oczywiście miejsce obok zajęte przez torebkę, żeby żaden plebs nie usiadł. No i Ajfon czy inny dotykowiec obowiązkowy.

5! Na sam koniec zostawiłem sobie ulubioną część podróżnych. Muzykanci. Przeważnie gimnazjum albo liceum. Często występują w stadach razem z „białymi kozaczkami”, które są zapewne ich groupies. Z mojej obserwacji wynika, że muzykanci pochodzą przeważnie z terenów wiejskich. Wsiądzie takich trzech czy czterech i już mamy koncert. Najczęściej miks techniawki, dance’u i techniawki. No i techniawki, żeby urozmaicić repertuar. Irytujący w takim samym stopniu jak „fastfoody”, ale jeżdżą na krótkich odcinkach więc współczynnik wkurwiania raczej mają średni. Wspominałem już, że uwielbiają wiocha-techno?

Na pewno każdy spotkał chociaż jedną z tych grup, ale coś czuję, że istnieją jeszcze inne, nieodkryte gatunki, które będę miał okazję spotkać podczas moich studenckich wojaży.

Wolny czas, którego jak dotychczas mam dużo, spędzam m.in. grając w ProEvo z moim współlokatorem – niejaką łomżyńską mendą i menelem Olgierdem. W skrócie Olguś. Gramy bitwę o Anglię – dla niekumatych Anglia vs. Niemcy.

(Mój bramkarz zrobił daleki wykop w okolice środka boiska, oczywiście wyskakuję do główki.)

Olguś: No kurwa! Ty z Anglikami chcesz wygrać na główkę?

ja: …no w sumie racja. To tak jak próbować wygrać z Niemcami na holokaust.

A teraz coś z zupełnie innej beczki.

Wróciwszy na weekend do domu. Na mieście, w celu zakupienia jakiejś spoko bluzy. Przymusowo w towarzystwie ojca, bo czekał nas wspólny rajd po mieście. Znalazłem coś na podobę oldschoolowych bluz Adicolor.

ja: O, czegoś takiego szukałem. Idę przymierzyć.

ojciec: Wiocha. W takich to teraz chodzą dresy.

Tyle w kwestii tego jak się ubieram. A mówią, że to małe dzieci są okrutne.

Z kolei Red Faction: Guerrilla było czymś na otarcie łez, taki zabijacz wolnego czasu. Tutaj jednak zaskoczenie było bardzo przyjemne. Dosyć długo się wahałem czy zagrać w tą grę, bo z recenzji wynikało, że raczej będę miał do czynienia z mocnym średniakiem. Dobrze, że jednak rzadko kiedy polegam na recenzjach. Sandbox, Havok, GeoMod – te trzy słowa opisują całą grę. Ludzie narzekają na płytki storyline, ja nigdy nie przywiązywałem większej wagi do fabuły, większość cut-scenek w grach pomijam, a seria Metal Gear Solid jest dla mnie nie do strawienia ze względu na filmowy rozmach i brak możliwości pominięcia „przerywników”. Dla mnie w grze liczy się fun i demolka – te rzeczy w RF:G są zagwarantowane. Można tutaj zdemolować każdy, KAŻDY, obiekt. Jeszcze nigdy nie miałem takiej frajdy z grania w sandboxa. Demolowanie budynków za pomocą samochodów, mechów, czołgów, rakiet, ładunków wybuchowych, nano rifle, młota czy zbiorników z propanem jest cholernie realistyczne.  Jest to największa zaleta tej produkcji, w sumie to chyba pierwsza gra, która umożliwia tak szczegółowe obracanie budynków, ogrodzeń, garaży, mostów etc w gruzy. Większość rozgrywki praktycznie polega na wesołej rozbiórce poszczególnych sektorów-leveli. Poza tym, gra jest akurat na 3 dni. Ukończenie głównego wątku i mniej więcej połowy zadań pobocznych zajęło mi niecałe 12 godzin, w sam raz na weekend. Teraz, co prawda trochę za późno, zacząłem ostrzyć zęby na [PROTOTYPE], ale pewnie będę musiał poczekać do świąt. Dodatkowo tylko się utwierdziłem w przekonaniu, że sandboxy zostały dla mnie stworzone. Albo ja do nich.

Bądź co bądź – NFS: Shift to kolejny z lekka gówniany NFS, mimo, że ma aspiracje na porządną grę. Natomiast Red Faction: Guerrilla bardzo mile mnie zaskoczyło, pod wszystkimi względami.

PS. Dzień po napisaniu poprzedniego wpisu skończyli robić tą ulicę. W końcu przestali mi jeździć tym walcem pod domem i mam spokój, jak na razie.

PSS. Dorzucam jeszcze [link] do serii wspomnień pewnego kierownika budowy. Dawno na tak śmieszny tekst nie trafiłem. Nie polecam jednoczesnego picia/jedzenia i czytania, bo grozi to opluciem ściany/biurka/monitora/klawiatury/czycotam jest na biurku.

Poza tym, już dobry tydzień „kładą” mi asfalt pod domem. W sumie jest to trochę przesadzone stwierdzenie, bo przez ostatnie 6 dni w tą i z powrotem jeździ walec drogowy dzięki czemu podczas każdego przejazdu maszyny zmienia się ułożenie mojego burdelu na biurku i nie tylko. Ogólnie to cały dom z zawartością wibruje, niczym wielka ceglasta nokia z włączona wibrą. Szczególnie wkurwiające to jest, gdy punkt 7.30 zaczynają się te roboty, i tak bite 10 godzin do późnego popołudnia (ile można tak w jedną i drugą stronę jeździć po ulicy, której długość to jakieś 150m?!). Niech w końcu wypoziomują tą ulicę i położą cholerny asfalt, for fuck’s sake.